duim omhoog Like“Like onze face­book­pag­i­na, dan kri­jg je korting!”
“Nog 100 likes en dan geven we een cadeautje!”
Wat een rare wereld toch; ik ben er een beet­je aller­gisch voor. Zelf heb ik nog nooit op een like-but­ton gedrukt en zal ze zek­er niet op mijn eigen site zetten. Nu zit ik ook nog steeds niet op Face­book. Zit­ten er dan miss­chien ste­nen-tijd­perk-trek­jes in mij, of ligt het ergens anders aan?
Tijd voor wat gedacht­en op een rijtje.

Wat is er mis met Liken?

Makke­lijk, snel en opper­vlakkig: een like-but­ton is snel inge­duwd. Geen moeite, geen con­se­quen­ties, geen gevaar, maar ook geen of weinig waarde.
Voor wat hoort wat: liken om er zelf beter van te wor­den (kort­ing kri­j­gen, pri­js­je win­nen) stelt niet veel voor. “Ik zeg dat ik je jurk leuk vind als ik een snoep­je van je kri­jg” is in het echte lev­en toch ook raar?
Oppor­tunis­tisch: je wilt likes om in aanzien te sti­j­gen, om meer reclame te kri­j­gen, meer aan­dacht, een grotere schare fans: alle­maal gericht op er zelf beter van wor­den. Maar ook de ‘lik­ers’ doen het vaak niet belan­geloos. Ze verwacht­en er belonin­gen of aan­dacht voor terug. Het lijkt voor bei­de par­ti­jen voor­namelijk ego gericht.
Niet struc­tureel: miss­chien kri­jg je met veel likes (tijdelijk) meer aan­dacht dan zon­der, maar over de kwaliteit ervan zegt dat nog niks. Willen die mensen echt wat voor je beteke­nen, ook over een paar maan­den nog?

Wat is er leuk aan Liken?

Er zijn plekken waar ik geen con­t­role heb over Like-but­tons onder eigen bij­dra­gen. Bijvoor­beeld als ik een update geef op LinkedIn staat hij er automa­tisch onder. En nu even hele­maal eerlijk: ik voel me toch gestreeld als daar door deze of gene op gedrukt wordt … Ben er dus blijk­baar niet ongevoelig voor. En natu­urlijk kun je volledig oprecht en zwaar gemeend een like-but­ton induwen, wat vast ook vaak zal gebeuren. Ik probeer alleen voor mezelf helder te kri­j­gen waarom ik er nu eigen­lijk een aver­sie tegen voel. Het­zelfde geldt voor het ingewikkelde sys­teem van vol­gers en mensen die jij vol­gt. Ik vind het leuk als iemand die ik ben gaan vol­gen op Twit­ter me terug vol­gt, maar zelf doe ik dat ook lang niet alti­jd. Ik probeer wat ik moet lezen een beet­je overzichtelijk, doen­lijk en inter­es­sant te houden, dus ben nogal kieskeurig. Ik voel namelijk wel een soort ‘ver­ant­wo­ordelijkhei­ds­gevoel’ om dege­nen die ik volg ook werke­lijk te lezen. Maar goed, zo zal het best gebeuren dat ik heel aardi­ge mensen niet terug volg … Hier­bij dan voor diege­nen: sor­ry! Het staat jul­lie vrij bezwaar te maken;-)
Het bli­jft alle­maal een gevoelig gebeuren. We zijn sociale wezens, afhanke­lijk van waarder­ing en aan­dacht van anderen en natu­urlijk is het fijn daar iets van te merken. Like!

Leven zonder Likes

Uitein­delijk gaat het denk ik toch om de inhoud en verbind­ing met oprecht geïn­ter­esseer­den. Je deelt infor­matie waar­van je denkt of hoopt dat anderen die inter­es­sant vin­den. Als dat zo is, is het alti­jd leuk dat te merken aan reac­ties, of ver­wi­jzin­gen van anderen naar jouw ver­halen. Hele­maal mooi als er dis­cussies uit ontstaan, zow­el on- als off line. Maar dat is niet het doel. Het is pri­ma als men iets glim­lachend leest en verder niks. Ik reageer ook lang niet op alles, maar laat me door veel inspir­eren. Ik ga er dus vanu­it dat als ik iets boeiend vind, er vast mensen zijn die het met me eens zullen zijn. Of ze mij dat nu lat­en weten of niet. En op bepaalde momenten spreek ik zo iemand wél en ontstaat er als gevolg van wed­erz­i­jdse herken­ning en inter­esse echt contact.

Deze uit­spraak van Albert Ein­stein vind ik wel een mooie in dit verband:

Try not to become a man of suc­ces but rather a man of value.

Herken je dit of denk je er totaal anders over? Ik ben benieuwd.

Update anderhalf jaar later

En ja hoor … inmid­dels zit ik wel op Face­book. Aan­lei­d­ing was een online oplei­d­ing die gebruik maak­te van een elka­ar onder­s­te­unende Face­book-groep. Dat wilde ik toch niet mis­sen en voilà, met enigszins frisse tegen­zin op Face­book. Bedri­jf­s­matig ook nut­tig, al vertrouw ik het bedri­jf Face­book nog steeds voor geen cent. Ik druk nu af en toe op like-but­tons, maar geef nog steeds de voorkeur aan reac­ties. Net wat per­soon­lijk­er en meer moeite. Kor­tom: we bli­jven veran­deren. En mocht je mijn Face­book­pag­i­na willen liken, dan ben je van harte welkom;-)